Ode aan de vergankelijkheid

Je kunt het licht van de zon niet vangen, wel kun je met volle teugen genieten van dit geschenk.’

Mijn kunstwerk ‘Eerbetoon aan Moeder Aarde’, in opperste concentratie en liefde vervaardigd, heeft tijdens verschillende exposities aandacht gevraagd voor een bewuster en duurzamer leven in pure harmonie met de natuur. Een zorg waar we samen verantwoordelijk voor zijn.

Vandaag offer ik mijn werk terug aan Moeder Aarde. Uit dankbaarheid voor alle natuurschoon wat zij schenkt: zonlicht, bijen, voedsel in overvloed, liefde.

“Wat zonde”, hoor ik mensen zeggen. Vergankelijkheid is een feit waarbij velen zich niet comfortabel voelen. Door te hechten aan dingen die tijdelijk zijn, zul je pijn ervaren. Accepteer dat alles op aarde van voorbijgaande aard is. Het leven, je geest, je lichaam: het verandert, altijd.

Door het werk buiten te hangen, laat ik het bewust vergaan. Het is een onlosmakelijk proces van de natuur. Zon, wind en regen zullen er invloed op uitoefenen. Vogels pikken wol uit het kleed om er vervolgens warme nestjes van te bouwen. De zaden zullen gaan kiemen, ten teken van nieuw leven. Ik ben er dankbaar voor, want zo waait mijn energie, compassie en liefde die ik erin gestopt heb uit over de wereld, ter verrijking voor allen.

Het laten vergaan staat ook voor mijn beschadigde leven. Het maakt de onderliggende structuur zichtbaar. In hoeverre laat ik het vergaan? Zal alles uit elkaar vallen of is er nog structuur die alles bij elkaar houdt? Zichtbaarheid is nodig om ruimte te maken voor een nieuw avontuur. Anders, dat wel, want niets blijft ooit hetzelfde. Ik koester wat ik heb meegemaakt, ik heb ervan geleerd.

De cirkel is rond. Wat verval lijkt, is vervulling.

Related Posts

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.